Παρακολούθησα χτες το ντερμπάκιον της πλάκας, όσο μου το επέτρεψαν οι υπόλοιπες ασχολίες μου, και απογοητεύτηκα.Όχι γιατί κέρδισε ο Ολυμπιακός με αδικία η γιατί πέσαν κάτι ψιλές στο τέλος του αγώνα, αλλά γιατί συνειδητοποίησα πόσο σαθρή είναι η Ελλάδα που ζούμε.
Γιατί δεν είναι άλλοι οι θιασώτες του υπέροχου αυτού θεάματος από μας τους ίδιους.Εμάς που όχι μόνο το ανεχόμαστε αυτό που γίνεται αλλά το επικροτούμε χτυπώντας παλαμάκια και αποθεώνοντας εν χορώ!Αποθεώνοντας το σαθρό σύστημα και αυτούς που το συντηρούν.Συντηρούν?Λάθος λέξη στην προκειμένη περίπτωση.Ο κύριος Μαρινάκης, όπως και οι σύγχρονοι πολιτικοί μας άλλωστε, έκανε βήματα αν όχι άλματα παραπέρα! Μετά το τέλος του αγώνα, χλεύασε τον αδίκως και με πλάγιο τρόπο ηττημένο.Συγχαρητηρια αξίζουν στον πρόεδρο του Ολυμπιακού, που προήγαγε τα ιδεώδη του αθλητισμού και του ανδρισμού.Γιατί από τα αρχαία χρόνια αυτό μάθαμε ως αντρεία, όποιος χλεύαζε τον ηττημένο στη μάχη την ώρα που ήταν πεσμένος κατω ήταν αντρειωμένος.Πολύ περισσότερο δε όταν ο αντίπαλος δεν είχε πέσει από τα δικά του όπλα.
Συνέβησαν λοιπόν όλα αυτά και αντί οι φίλαθλοι του Ολυμπιακού να διαμαρτυρηθούν, χειροκροτούσαν αντί να πετάξουν τον "ηγέτη" τους στο Λιμάνι, τον αποθεώνουν.Και μετά οι φάπες πάνε σύννεφο μολις κάνουμε ένα βήμα έξω από την Ελλάδα.Το ίδο ακριβώς δε συμβαίνει και έξω απο τα γήπεδα στη φτωχή Ελλαδίτσα μας?Οι πολιτικοί μας δεν έχουν χωρίσει την Ελλάδα στα δύο?Στο ποδοσφαιρο έχουμε κόκκινο και πράσινο στη πολιτική πράσινο και μπλε.Πρωτάθλημα και φαΐ στον εγωισμό δίνει το ποδόσφαιρο, μια θεσούλα αν τους ψηφίσεις εσύ και η οικογένειά σου, σου τάζει ο πολιτικός.Λές και τα παιδιά μας, όλα όσα αξίζουν δεν πρέπει να έχουν όλα το δικαίωμα στην εργασία δεν πρέπει να έχουν τη δυνατότητα να προσφέρουν, να μεγαλουργήσουν στην Ελλάδα.Άσχετα αν είναι πράσινα κόκκινα η μπλε με βούλες, αρκεί να το αξίζουν.Τις συνθήκες όμως για να μεγαλουργήσουν πρέπει να τις δημιουργήσουμε εμείς και ζώντας τόσο δύσκολες στιγμές σήμερα η Ελλαδίτσα και ενώ έπρεπε να σκεφτόμαστε, ενώ θα έπρεπε να πάρουμε στο κυνήγι όλους αυτούς που μας φέρανε σ αυτό το χάλι, εμείς τους ανεχόμαστε και πολλές φορές ακόμα χειρότερα τους αποθεώνουμε.Είμαστε πλέον κάτι ξεβαμμένες μαριονέτες...Το τούνελ είναι βαθύ...και δε βλέπω φως πουθενά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου