Εσύ αποφασίζεις.........

                Τελικά προς τα  που βαδίζουμε; Υπάρχει κάποιος από την κυβέρνηση, από την αντιπολίτευση, από την εξωκοινοβουλευτική αριστερά ρε παιδί μου, να μας πει που πάμε; Υπάρχει κανείς να μας διαφωτίσει στον μεσαίωνα της νεοελληνικής πραγματικότητας;

                Άλλωστε, σιγά σιγά, αρχίζουμε και καταλαβαίνουμε και μόνοι μας ότι κάτι δεν πάει καλά. Κάτι υποψιαζόμασταν, κάτι είχαμε κατά νου, αλλά δε θέλαμε να το πιστέψουμε, να το δεχτούμε. Μας το είπαν οι ίδιοι: Πρέπει να ξεπουλήσετε ότι έχετε και δεν έχετε για να μας ξεχρεώσετε. Δεν έχετε άλλη λύση. Αν θέλετε να συνεχίσετε να ζείτε έτσι (δυτικότροπα, καταναλωτικά) θα μας τα δώσετε όλα. Νησιά, θάλασσες, έδαφος, υπέδαφος, αεροδρόμια, λιμάνια……….όλα. Και πάλι δε θα ξεχρεώσετε τελείως. Θα ξεχρεώσετε 50 δις, τα υπόλοιπα θα δούμε. Μάλλον σκεφτόμαστε στις επιχειρήσεις που θα φτιάξουμε  στη γη σας  να σας βάλουμε να δουλεύετε σαν υπάλληλοι (δούλοι) και τότε θα ξεχρεώσετε άλλα 50 δις.

- Και τα υπόλοιπα; Ρώτησα με αγωνία.

- Τα υπόλοιπα θα τα πάρουμε από τα παιδιά σας, τα εγγόνια σας, τα δισέγγονα σας………

- Δε θέλουμε να τα κάνουμε όλα αυτά. Δε θέλουμε να σας δώσουμε τα σπίτια μας. Δε θέλουμε να γίνουμε σκλάβοι σας. Και πολύ περισσότερο δε θέλουμε να σας δώσουμε τα παιδιά μας………

- Δεν έχετε άλλη επιλογή. Ή ξεπουλιέστε ή δε σας δίνουμε φράγκο. Σταματάμε να σας χρηματοδοτούμε, σας ρίχνουμε σε δυσμένεια και οι «αγορές;» δε θα σας δανείζουνε.

- Ε και;

- Τότε θα γυρίσετε 60,70 χρόνια πίσω. Δε θα έχετε αυτοκίνητα, καλά σπίτια, τηλέφωνα, κινητά, internet, ωραία και καινούργια ρούχα, νυχτερινή διασκέδαση, μαγαζιά, ψώνια και όλα αυτά τα καταναλωτικά είδη που απολαμβάνετε μέχρι σήμερα.

- Έτσι κι αλλιώς θα μου τα πάρεις.

- Όχι βέβαια. Όχι όλα. Θα σου πάρω τα επιπλέον. Θα σου μείνουν αυτά που θέλω να σου μείνουν. Αυτά που νομίζω πως σου αξίζουν. Αυτά που με βολεύει να καταναλώνεις. Αλλά για να τα καταναλώνεις, θα κάνεις ό,τι σου λέω, όποτε σου το λέω. Χωρίς αντίλογο, χωρίς δεύτερη κουβέντα. Εγώ βάζω τους κανόνες και εσύ και οι όμοιοί σου υπακούτε.

- Πως φτάσαμε ως εδώ; Πες μου τουλάχιστον εσύ, από τους δικούς μου, δεν μπορώ να μάθω την αλήθεια.

- Θα στα πω απλά για να το καταλάβεις, γιατί είσαι αμόρφωτος και άξεστος, νεοέλληνα. Μια οικογένεια ζει με το μισθό του πατέρα ,100 ευρώ το μήνα. Είναι όμως σπάταλη οικογένεια. Στον πατέρα αρέσουν  πολύ τα γρήγορα αμάξια και έχει ένα γρήγορο αλλά πολυέξοδο. Στη μητέρα αρέσουν τα όμορφα και ακριβά ρούχα. Στα παιδιά δεν τους λείπει τίποτα. Το αποτέλεσμα είναι η οικογένεια να ξοδεύει 120 ευρώ το μήνα. Ο πατέρας αδυνατεί να σταματήσει αυτή τη σπατάλη, γιατί θέλει να φανεί καλός στην οικογένειά του, αλλά και γιατί θέλει να διατηρήσει τα κεκτημένα του. Έτσι αναγκάζετε να πάρει δάνειο. Η σπατάλη συνεχίζεται, τα λεφτά του δάνειου τελειώνουν και αναγκάζεται να πάρει κι άλλο. Έπειτα παίρνει πιστωτική κάρτα, μετά κι άλλη, κι άλλη…….. Κάποτε αδυνατεί να πληρώσει και απευθύνετε στους τοκογλύφους. Εκείνοι τον βοηθάνε να ξεχρεώσει εν μέρει τις κάρτες και τα δάνεια, πλην όμως, πλέον τους χρωστά γη και ύδωρ. Απαιτούν να δουλεύει σαν σκλάβος γι’αυτούς ο πατέρας, να εκπορνευτεί η μητέρα και να βγουν στα φανάρια τα παιδιά. Αν δεν τα κάνουν όλα αυτά, θα διωχθούν από το σπίτι τους και θα ζουν σαν ζητιάνοι.

- Κατάλαβα, είπα και έσκυψα το κεφάλι………

Μαζευτήκαμε λοιπόν το μεσημεράκι με τους φίλους και τους είπα:

- Αυτοί θέλουν να μας πάρουν τα σώβρακα, τι θα κάνουμε; Θα τα δώσουμε όλα; Θα ξεπουλήσουμε τα πάτρια εδάφη; Θα γίνουμε σκλάβοι; Θα γίνουν γενίτσαροι τα παιδιά μας;

- OXI, είπαν όλοι με ένα στόμα……….

- Υπάρχει όμως βαρύ τίμημα. Θα μας διώξουν από τη γειτονιά τους, δε θα μας δίνουν επιδοτήσεις, δε θα κάνουμε εισαγωγές τα προϊόντα τους. Δε θα’χουμε καλά αμάξια, όμορφα ρούχα, τηλεοράσεις………… Θα ζούμε με ελάχιστα, θα ξαναχτίσουμε το μέλλον των παιδιών μας από το μηδέν, θα πεινάσουμε…….

Το σκέφτηκαν με κατεβασμένα κεφάλια. Δεν μου απάντησαν. Ήξερα τι σκεφτόντουσαν………..

Εσύ τι λες;

Τι θα αποφάσιζες;


free the bihl